,,Co chcesz studiować?", ,,Kim chcesz być w przyszłości?". Często słyszę te pytania. Jeszcze niedawno w odpowiedzi podała bym wymarzony kierunek studiów. Teraz jednak moja odpowiedź brzmi: ,,Nie wiem, ponieważ cieszę się tym, co jest teraz. Innymi słowy żyję chwilą". I w tym momencie dostaję od rozmówcy kolejne pytanie: Jak nauczyłam się żyć chwilą? Przecież to trudne i niewiele osób tak potrafi. Długo zastanawiałam się, co mówić w takiej sytuacji. Po dłuższej refleksji doszłam do wniosku, że to niepełnosprawność nauczyła mnie źycia chwilą. Trudno jest zaplanować przyszłość bez wiedzy o dalszym przebiegu niepełnosprawności. Czy za kilka lat dalej będę poruszać się na wózku? A może zacznę już chodzić? Z czym będę musiała się zmagać? Na powyższe pytania odpowiedź zna tylko czas... Dziękuję za uwagę Natka
Witam w mojej Dżungli :)